30 Haziran 2010 Çarşamba

Diyabetle Yaşam

Yengemin ailesinin yaklaşık olarak % 80 inde diyabet hastalığı var.Genetik..Yengemde de 30 lu yaşlarda diyabet hastalığı ortaya çıktı.Diyabet hastalarında çok yemek yemediği halde aşırı kilo alanların yanında hastalığa bağlı olarak zayıflayanlar da var.Yengem de zayıflamaya başlamıştı.Ailelerinde diyabetli hastalar olunca, daha önceden bildiği için bunu hastalık olarak görmüyordu.

O zamanlar küçük olduğum için kendi kendine bacaklarına iğne yapması beni ürtüyordu ama ben de bu gerçekle büyüyünce korkmak yerine hastalık hakkında bilgi sahibi olmanın daha doğru olduğunu öğrendim.Dünya Diyabet günü için düzenlenen konferanslardan öğrendiğim bilgilerle "diabetlilerle yaşam" olarak belirlenen gezici kurslara gönüllü olarak katıldım.İyi ki katılmışım..

Okulda diabetli birkaç öğrencim var.Yaşamayan bilmez ya, yaşları küçük olunca daha dayanaksız olduklarından lavaboya gittiklerinde uzun bir süre dönmezlerse mutlaka kontrole gidiyorum.Çünkü bazen kansızlık, tansiyon düşüklüğü sebeplerinden dolayı bayıldıklarına şahit oluyorum.Birçoğunun anne yada babası sabahtan gelerek okul bitişine kadar okulda çocuğunu beklemek zorunda kalıyor, ya düşer bayılırsa, ya kimse farkedemezse diye..

Ne kadar üzülsekte, üzüntüyü düşünmeyi bırakıp, neler yapabileceğimizi saatlerce konuşuyoruz.Aileler en çokta Tvlerde gösterilen dondurma, çikolata reklamlarına tepkili..Çocuklar yemek istiyorlar ama yemeleri yasak..Ailelerinden gizli yiyenler de var!Ne kadar kötü değil mi?Çocuğunuzun istediği birşeyi hastalıktan dolayı ona yedirememek?

Diyabetli bir çocuğa sahip olmak kolay mı?Kesinlikle değil.Sağlıklı bir çocuğu yetiştirmek, onunla gülüp en önemlisi koşabilmek, bisiklete binebilmek ayrı mutluluk ama diğer yandan bütün gün çocuğunun yanında olan, olması gereken anneler var ben onlara hayranım..(Allah kimseye böyle birşey vermesin ama)

Neşe Tuana

Hiç yorum yok: