22 Mayıs 2010 Cumartesi

Güvenmek



İnanç, kalbin huzur anahtarıdır.İnsan, yaşam boyu birilerine, inanmak, sırtını dayanmak ister.Böylece güvende olduğunu düşünür.

Bebek, doğduğu anda savunmasızdır.Anne ve Babasının kucağında güven bulur.Anneyi babayı belki kokusu ile tanımlar, tanır.Onların kucağında güvende hisseder kendini.Ama büyüdükçe her kucağa atlamaktan vazgeçer..

Yaşamak böyledir aslında, zaman aktıkça çevrenize set örmeye başlarsınız.Çin seddi gibi..Zaman geçtikçe, kaleniz kapanır,  insanlar hayatınıza zor girer.Gün geçtikçe,  insanları daha zor kabullenmeye başlarsınız.Kalenize yabancılar giremez.

Güven;  yaşadığınız günler, karşılaştığınız insanlarla paralel olarak gelişir yada yok olur.

İnsan, hep güvendiklerinden zarar görür aslında.Basit bir laf, ama herşeyi içinde saklayan..
Güvenmediklerinize karşı nasıl davranmanız gerektiğinizi bilirsiniz, ama çok güvendiğiniz biri,  sizi yarı yolda bırakırsa savunmasız kalırsınız, beklemediğiniz için..


Neşe Tuana

2 yorum:

ASEL dedi ki...

Ne güzel anlatmışsınız güven denilen yıkılma zkaleyi...yüreginize sağlık....sevgilerimle..

Neşetuana dedi ki...

ASEL; Okuduğunuz için Teşekkür ederim.Sevgiler..