4 Mayıs 2010 Salı

Bu Dünyaya Çocuk Getirmek


Evlenen, evlendikten sonraki 1 yıl içinde hemen çocuk yapan, maddi olanakları yokken çocuklarını dünyaya getiren insanlar bana göre çok cesaretli ve umursamazlar.Ben mi çok pimpirikliyim acaba?

Evlenmeden önce, kimseye muhtaç olmayacak şekilde evim olsun, birikimim olsun öyle ki çocuklarımın geleceğini ona göre düzenleyebileyim, eğitimleri eksik olmasın diye düşünüyorum.Ama başımı kaldırıp çevreme bakınca hiçbir maddi gücü olmayan insanlar ,evlenip, aynı yıl çocuk doğurup onun geleceğini sağlayamamışken, üstüne bir çocuk daha yaptıklarını görünce hayret ediyorum.Ben mi düşüncesiz, cesaretsizim?Onlar mı çok umursamaz?

Evet, bana göre çok umursamazlar.Çocuğu dünyaya getiriyorlar ama geleceğini düşünmeden;" Nasılsa iki lokma bulur ağzına veririz, nasılsa büyür, olduğu kadar okuturum, büyür ,çalışır, kazanır,.." diye düşünüyorlar.Bakıyorum 5 -6 çocuğu bu düşünce ile dünyaya getirmişler.Hiçbiri alması gerek eğitimi alamamış, belki 6 çocuk yerine 2 tane olsa 2 si eğitimli olacak, onların dünyaya getirdiği bireyler eğitimli olacak.Ama yok doğuruyor, doğuruyor..Geleceğini düşünmeden..

Ben, böyle bir dünyaya çocuk nasıl getirilir? diye düşünürken onlar birkaç çocuk doğurma derdinde.

Toplumda, evlenmek, çocuk dünyaya getirmek ayrı bir meziyet olarak algılanıyor.Birileri sürekli sizin evlenmenizi, evlendikten sonra çocuk doğurmanızı istiyor.Sizlerde psikolojik baskıya maruz kalıyorsunuz.



İsterim ki angelina jolie gibi 6-7 tane çocuğum olsun.Yukarıdaki gibi harika bir fotoğrafım olsun.Ne güzel değil mi?Ama sırf istiyorum diye canımdan bir parça olacak o çocuklara ömürleri boyu eziyet etme hakkına sahipmiyim?6 çocuğa nasıl bakabilirim.Bakabilmekten kastım; sadece maddiyat değil, en zoru; işin manevi kısmı..Onlarla ayrı ayrı ilgilenmek, beraber ödevlerini yapabilmek, hepsini aynı sevgi ile kucaklamak..Düşününce bana çok zor geliyor.Çünkü bir çocuk dünyaya getireceksem, onun için  herşeyin en iyisini yapmalıyım diye düşünüyorum.Bu yüzden dünyaya bir çocuk getirmeye hakkım yokmuş gibi geliyor.

Durumu edebi sözler, duygusal cümlelerle tamamlayarak; " ben eğitimini veririm salarım meydana mevlam kayıra, belli bir yaştan sonra bırakırım kendi haline" diye düşünemiyorum, yapamıyorum.

Belki yaşım  genç olduğu için böyle düşünüyorumdur, ama düşüncemin değişeceğini sanmıyorum.Böyle bir zamanda, böyle bir dünyaya çocuk getirenleri taktir ediyorum, cesaretli görüyorum, biraz da umursamaz..

Biliyorum çok ayrıntılı düşünüyorum ama gerçekleri görmezden gelemiyorum, çocuğumun bu şartlar altında nefes alması benim için eziyet olur.Çünkü dünyaya getirdiğiniz bir bireyden ölümüne kadar -hatta ölümünden sonra- sorumlu oluyorsunuz.Dolayısı ile yaptığı iyilik, kötülük, hatalar..Hepsinde onun dünyaya getirenlerin payı var...

Belki çocuk sahibi insanlar mantıklı bir açıklama yapabilirler?

Neşe Tuana

9 yorum:

gulinozz dedi ki...

merhaba uzun zamandır sessiz soluksuz yazılarınızı izliyorum,tespitlerinizi kendime yakın buluyorum genelde ve okumak hoşuma gidiyor..

aslında söylediklerinizde çok haklısınız,ama şu varki sizin gibi eğitim almamış yada kendini geliştirememiş insanlar,bir zaman sonra toplumun dayatılmasına ister istemez katılmak zorunda kalıyor..he bide her seneye bir çocuk sığdıranlar varki ona ancak cahil cesareti denebilir bence..bende lise mezunuyum ve çalışmıyorum,iş bulamıyorum..yinede kendimi geliştirdiğimi düşünüyorum,
yaklaşık 3 yıllık evliyim,yaşadığım olaylar neticesinde çocuk düşüncesinden uzaktım ama doğumgünüme yakın bir zamanda hamile olduğumu öğrendim,ilk anda çok mutlu olmasamda sonradan öyle benimsemişimki anlatamam..fakat sonu hüsran oldu,bebeğmi 4,5 aylıkken kaybettim,mart'ın 12'sinden beri kendimi toplama gayretindeyim,ne kadar başarabildim onu bilmiyorum ama..şimdi benden beklenen ne?hemen başka bir çocuk yapmam,çalışmıyorumda..kaybettiğim bebeğim adına ne hissettiğim kimsenin umrunda değil,belli bir süre sonra ister istemez bekleneni yapıyor olacağım belkide..

umarım toplum baskılarından fırsat bulup,iyice düşünme olanağına erişir ve istersem çocuk yapan biri olurum ilerde..bu dünyaya çocuk getirmeye değermi bilmiyorum ama henüz..

Newbahar dedi ki...

Bir göz evde oturup 5-6 çocuk sahibi olanlar tanıdım. Ve en büyük çocuk annesinin yükünü sırtlanmış, anne ve babanın umrunda değil. Düzenli bir gelir yok, üst baş yardımlarla...
Mantıklı bir insan o durumda hiç çocuk yapmaz.
Bir değil bin kere düşünmek gerek lakin bizim eğitimsiz insanımız halen düşünmeyi öğrenemedi.
Saldım çayıra, mevlam kayıra..

!♥ tuana ♥ ! dedi ki...

Gülincim, teşekkür ederim.

Sizin gibi eğitim alamamış derken?Orada konu biraz karışmış galiba.Sanırım yazılarımda anlattığım insanlara seslendiniz..

Bebeğiniz için çok üzüldüm, biliyorum ateş düştüğü yeri yakar.sizden yeni bir bebek beklenmesi de hiç hoş bir durum değil. :( Çok kızıyorum böyle davranan duygusuz insanlara..

!♥ tuana ♥ ! dedi ki...

Newbaharım, ah biraz düşünceli olsalar da çocuklarının geleceklerini hazırlayabilseler..

A-H dedi ki...

ne yazikki iyi bir egitim almamis, duzgun bir ise sahip olmayan insanlar sizin dusundugunuz gibi dusunemiyorlar. hem adam gibi isimiz evimiz paramiz falan olsun diye beklerlerse ne yazikki hic cocuk sahibi olamazlar :(
yanlis anlasilmasin bende bu yaziya sonuna kadar katiliyorum ve kendimde kosullari uygun hale getirmeden cocuk yapmama taraftariyim. Ama ne yazikki ulkemizin gercegi farkli keske mumkun olsa en azindan insanlarimizin yarisi bu bilince bu refah duzeyine ulasabilse.

!♥ tuana ♥ ! dedi ki...

A-H; çok doğru aslında.Eğitim olmayınca iş ve maddiyat sahibi olmak imkansız değil belki ama binde bir olabilecek bir durum.Zaten çok çocuk sahibi olanların büyük bölümü de çok eğitim almamış insanlar..

gulinozz dedi ki...

cümlede anlatım bozukluğu olmuş sanırım,kusura bakma,tabikide anlayamıyorum dediğiniz insanlar için yazmıştım o yazıyı,umarım yanlış anlaşılmadım :)

!♥ tuana ♥ ! dedi ki...

Gülincim, rica ederim, yanlış anlamadım:)

gulinozz dedi ki...

:)